ประวัติความเป็นมา อาหารจีน ฮกเกี้ยน

อาหารฟูเจี้ยน (Fujian Cuisine) - PPON1123

ประวัติความเป็นมา อาหารจีน ฮกเกี้ยน

หมิ่น (闽) เป็นชื่อเก่าของมณฑลฝูเจี้ยน หรือ ฮกเกี้ยน (ที่เป็นชื่อคำนิยมในภาษาไทย) ฮกเกี้ยนนี่มีประวัติน่าสนใจมาก ไช่หย่งเจียน (蔡永兼) คนในสมัยราชวงศ์ชิง เขียนไว้ในหนังสือ ซานซีจ๋าจี้ (西山杂记) หรือบันทึกปกิณกะแห่งซานซี ความตอนหนึ่งระบุว่า

สมัยอาณาจักรโจว ฮกเกี้ยนมี ชีหมิ่น (七闽) หรือหมิ่นเจ็ดเผ่า พื้นที่ที่พวกเขาอยู่ได้แก่ พวกเซอ (畲) พวกตั้น (蜑) พวกเกาซาน (高山) พวกวูอี๋ (武夷) พวกหลงเหมิน (龙门) พวกหนานไท่วู (南太武) พวกเค่อเจีย (客家) เรียกคนทั้งเจ็ดเผ่านี้ว่า ชีหมิ่น (หรือหมิ่นเจ็ดเผ่า)”

นอกจากนี้ ฮกเกี้ยนยังมีอีกชื่อว่า ปาหมิ่น (八闽) หรือหมิ่นแปดเมือง โดยในสมัยราชอาณาจักรซ่ง ฮกเกี้ยนมีฐานะเป็นเขตปกครองชั้นลู่ มีเมืองที่ขึ้นตรงต่ออยู่ 6 เมืองได้แก่ฝูโจว (ฮกจิ๋ว) เจียนโจว ฉวนโจว จางโจว ติงโจว หนานเจี้ยนโจว และอีก 2 เขตทหาร คือเขตเส้าวูกับเขตซิงฮัว รวมมีส่วนราชการปกครองในระดับเดียวกันอยู่ 8 แห่ง จึงเรียกว่า ปาหมิ่น หรือหมิ่นแปดเมือง

นี่คือที่มาของชื่อ หมิ่น

เมื่อสมัยราชอาณาตักรฉิน จักรพรรดิฉินสื่อหวง (จิ๋นซีฮ่องเต้) เคยตั้งฮกเกี้ยน ซึ่งเดิมทีเป็นดินแดนของพวกเยว่หรืออวด ขึ้นเป็นเขตปกครองชั้นจวิ้น ชื่อว่า หมิ่นจงจวิ้น (闽中郡) และเป็นครั้งแรกที่มีการตั้งเขคปกครองระดับนี้ขึ้นในดินแดนแถบนี้ แต่ราชสำนักฉินก็ไม่ได้เข้าปกครองโดยตรง ฉะนั้นในความเป็นจริง ฮกเกี้ยนจึงมีสถานะเป็นเพียงประเทศราชของอาณาจักรฉิน

อาหารฮกเกี้ยน – CHINESE fOOD

จนกระทั่งในปี 202 BC. พระเจ้าฮั่นเกาตี้ (เล่าปัง) ได้สถาปนาฮกเกี้ยนขึ้นเป็นแคว้นหมิ่นเยว่กั๋ว (闽越国) มีสถานะเป็นประเทศอิสระ แต่ยังคงอยู่ในฐานะประเทศราชของราชอาณาจักรฮั่นต่อไป จนในปี 110 BC. พระเจ้าฮั่นเกาตี้ตัดสินใจยึดแคว้นหมิ่นเยว่กั๋วไว้ในอำนาจ นำไปสู่การสิ้นแคว้นหมิ่นเยว่กั๋วหรือฮกเกี้ยน (หมายเหตุ ฮกเกี้ยน คำนี้ปรากฏให้เห็นในเอกสารประวัติศาสตร์เป็นครั้งแรกในปีค.ศ.773)

มาถึงปีค.ศ.933 ฮกเกี้ยนในขื่อว่า ต้าหมิ่น (大闽) ประกาศอิสรภาพจากราชสำนักส่วนกลางในจงหยวน เป็นประเทศเอกราช แต่ก็เป็นเอกราชเพียงแค่ 55 ปีเท่านั้น ก็ถูกอาณาจักรหนานถังทำลายลง

หลังจากนั้น ตลอดระยะเวลากว่า 1000 ปี ฮกเกี้ยนก็อยู่ในฐานะมณฑลหนึ่งของจีน มาจนถึงปีค.ศ..1933 เมื่อบุคคลคณะหนึ่งประกาศสถาปนาประเทศสาธารณรัฐแห่งจีน (中华共和国) ฮกเกี้ยนแยกตัวเป็นประเทศอิสระอีกเป็นครั้งที่สาม ต่อจากแคว้นหมิ่นเยว่กั๋วและต้าหมิ่นในอดีต ประเทศสาธารณรัฐแห่งจีนนี้ตั้งอยู่ได้เพียง 53 วัน ก็ถูกรัฐบาลสาธารณรัฐจีน (中华民国) ของพรรคก๊กมินตั๋งปราบปรามจนสิ้น

ปัจจุบัน ฮกเกี้ยนถูกปกครองด้วยสองรัฐบาล คือรัฐบาลจีนแผ่นดินใหญ่ปกครองพื้นที่เกือบทั้งหมดของมณฑล ยกเว้นสองอำเภอ คืออำเภอจินเหมิน (เกาะจินเหมินและหมู่เกาะใกล้เคียง) กับอำเภอเหลี่ยนเจียง (หมู่เกาะมาจู่ ลิกวง และตงอิ่น) ที่อยู่ใต้อำนาจปกครองของรัฐบาลจีนไต้หวัน และเป็นมณฑลเดียวของจีนที่มีสภาพแตกแยกเช่นนี้มาตั้งแต่ปีค.ศ.1949 จนถึงปัจจุบัน

เนื่องจากมณฑลฮกเกี้ยนตั้งอยู่ติดช่องแคบไต้หวัน เพราะมีทางออกทะเลนี่เอง ทำให้ชาวฮกเกี้ยนเป็นคนจีนกลุ่มใหญ่อีกกลุ่มหนึ่งที่อพยพออกมาอยู่นอกแผ่นดินใหญ่ ประชากรส่วนใหญ่ (กว่า 70%) เป็นคนฮกเกี้ยน และเรายังพบคนฮกเกี้ยนจำนวนไม่น้อยอพยพไปอยู่ในอินโดนีเซีย มาเลเซีย สิงคโปร์ และไทย โดยเฉพาะทางภาคใต้ ดังนั้น เราจึงพอรู้จักอาหาร ของกินและขนมของชาวฮกเกี้ยนกันบ้าง ยกตัวอย่าง เช่น

เราจะพบขนมมันเจงก๊อ (滿煎糕เสียงฮกเกี้ยน) ของชาวฮกเกี้ยนได้ที่เกาะจินเหมินของไต้หวัน ที่ฮ่องกงในชื่อ ซาถังเสียปิ่ง (砂糖夾餅) และเหลิงปิ่ง (冷餅) ที่อินโดนีเซียในชื่อ Kueh Terang Bulan หรือ martabak manis (มะตะบะหวาน) ที่มาเลเซียในชื่อ apam/apom balik

คนจีนที่เกาะปีนัง เรียก บันเจงก๊อ (ban chang kueh/ban jian kuih曼煎粿/慢煎粿) คนจีนสิงคโปร์เรียก เมี่ยนเจียนปิ่ง (麵煎糕) หรือหมี่เจียนเกา (米煎糕) คนจีนในไทยเรียก หมี่เจงก้วย (麵煎粿) หรือหนึ่งเจงก้วย (卵煎粿/卵精粿) คนจีนย่านเยาวราชตั้งชื่อไทยให้ว่า ขนมรังผึ้ง (คนละอย่างกับชนมรังผึ้งไทยและขนม Waffle คนจีนเรียกขนมรังผึ้งไทยว่า ฮวงโหล่วเทง -风炉窗)

ไม่ว่าจะใช้ชื่อหมี่เจงก้วย ขนมรังผึ้ง ขนมถังแตก หรือแม้แต่ kueh terang bulan และ apam balik ทั้งหมดล้วนมีรากเหง้ามาจากแหล่งเดียวกัน นั่นคือ มันเจงก๊อของชาวจีนฮกเกี้ยนทั้งนั้น ufa 

Recommended Articles

ใส่ความเห็น

อีเมลของคุณจะไม่แสดงให้คนอื่นเห็น ช่องข้อมูลจำเป็นถูกทำเครื่องหมาย *